சிகரெட் புகைக்கும் பெண்ணுக்கொரு தோரணை உண்டு – அறிவழகன் கைவல்யம்

Share

“ஈடன் கார்டன்” புறநகர் ரயில் நிலையம் மிக அழகானது, பிரிட்டிஷ் நினைவுகளை ஏந்தியபடி ஹூக்ளி நதிக்கரையில் பசுமையாகவும், அமைதியாகவும் இருக்கிறது. இணையாகப் பயணிக்கும் படகுகள், தொலைவில் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிற ஹௌராவின் இரும்புப் பாலம் என்று எல்லாவற்றையும் பார்த்தபடி இருக்கிறது.

ஹௌரா ரயில் நிலையத்தின் அருகிலிருக்கும் அரசு நடத்தும் படகுப் போக்குவரத்துக் கழக நிலையத்தில் இருந்து கொல்கத்தா மற்றும் பல ஊர்களுக்குப் படகில் பயணிக்கலாம், கட்டணம் மிகக் குறைவு, ஹௌராவில் இருந்து ஈடன் கார்டன் வந்து சேர 6 ரூபாய் பயணச்சீட்டு, போக்குவரத்து நெருக்கடிகளோ, தடைகளோ இல்லாமல் மிகக் குறுகிய காலத்தில் வந்து சேரலாம்.

அப்படித்தான் வந்து ஈடன் கார்டன் சேர்ந்திருந்தேன், கொல்கொத்தாவை நான் புதிதாகப் பார்ப்பவனில்லை, ஏறத்தாழ 6 மாதங்கள் வேலை செய்திருக்கிறேன், ஆனாலும் இப்போதுதான் இப்படி ஒரு படகுப் போக்குவரத்து வாய்ப்பு இருப்பதை அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. சொல்ல வந்த விஷயம் வேறு…..

கட்டுரையாளர் அறிவழகன் கைவல்யம்

ஈடன் கார்டன் ரயில் நிலையத்தின் பக்கவாட்டில் நிறைய நடைபாதைக் கடைகள் இருக்கிறது, பெரும்பாலும் கிழக்கு மற்றும் வடகிழக்கில் தேநீர் உடனடியாகத் தயாரித்துத் தான் கொடுக்கிறார்கள், வீட்டில் தயாரிப்பதைப் போல ஒருமுறை கரண்டியிலிருந்து உள்ளங்கையில் ஊற்றி ருசி பார்க்கிறார்கள்.

அடர் மரத்தின் கீழிருந்த ஒரு கடையில் வந்தமர்ந்து தேநீர் கேட்டேன், கடையில் இருந்தவள் மகளை விடக் கொஞ்சம் பெரியவள், தம்பியோடு ஏதோ ஒரண்டை இழுத்தபடி அடுப்பைப் பற்ற வைத்து தேநீர் தயாரிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

நான் அலைபேசியில் ஏதோ எழுதிக் கொண்டிருந்தேன், நமது டீக்கடைகளின் மரப்பெஞ்சைப் போலவே நீண்டதொரு நாற்காலி, வசதியாக அமர்ந்து ரசித்துத் தேநீர் குடிக்க அற்புதமான இடம், இந்தியா முழுவதும் மட்டுமில்லை, உலக மெங்கும் தேநீர் குடிக்கிற நேரமும், இடங்களும் ஒரு தற்காலிகமான மன இறுக்கத்தைத் தளர்த்தக் கூடிய விஷயங்கள்.

தேநீர் குடிப்பது ஒரு தியானம் என்று கூடச் சொல்லலாம், கடுங்கோபத்தில் இருப்பவர்களை, கடும் துயரத்தில் இருப்பவர்களை, பெருமகிழ்ச்சியில் திளைப்பவர்களை எல்லாம் ஒரு கோப்பைத் தேநீர் ஆசுவாசப்படுத்தி இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டு வரும், பெருந்துயருற்ற காலங்களிலும் சரி, கொண் டாட்ட மனநிலையிலும் சரி நான் ஒரு தேநீர்க் கடையைத் தேடி இருக்கிறேன். பிறகு இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி இருக்கிறேன்.

வாழ்வின் மிக உன்னதமான நண்பர்களையும், கணங்களையும் இப்போதும் நினைவூட்டுபவை வீடுகள் அல்ல, தேநீர்க்கடைகள் தான் என்று நான் முழுமையாக நம்புகிறேன். சொல்ல வந்த விஷயம் வேறு….

தேநீரைக் கரண்டியில் எடுத்து உள்ளங்கையில் ஊற்றி ருசி பார்க்கிறாள் மகள், தம்பியோடு இப்போது சண்டையில்லை, சிரித்தபடி ஏதோ ரகசியம் பேசுகிறாள், தேயிலை இன்னும் வேகவேண்டும் என்பதை அவளது சுருங்கிய முகம் சொல்கிறது, எனக்கொரு அவசரமுமில்லை, மீண்டும் எழுத்தில் மூழ்கிப் போகிறேன்.

ஒரு இளம்பெண் பக்கத்தில் வந்தமர்கிறாள், மகளை விடப் பத்து வயது அதிகமிருக்கும், ஆரஞ்சு நிறத்தில் “Indian Oil” என்று எழுதப்பட்ட சீருடை அணிந்திருக்கிறாள், எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் ஒரு சிகரெட்டை வாங்கி உதடுகளில் பொருத்திக் கொண்டு இயல்பாகப் பற்ற வைத்து ஆழமாக உள்ளிழுத்து புகைக்கிறாள்.

பொதுவாகவே எனக்கு புகை பிடிக்கிற பெண்களைப் பார்த்த கணத்தில் பிடித்துப் போகும், வேகமாகப் காரோட்டுகிற பெண்கள், கரடுமுரடான விளையாட்டுக்களை தீவிரமாக விளையாடுகிற பெண்கள், தீர்க்கமாக அரசியல் பேசுகிற பெண்கள் என்று என்னுடைய “ஹிட்லிஸ்ட்” இயல்பை உடைக்கிற பெண்கள்தான்.

எழுதிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு இந்த இடத்தின் பெயர் என்ன என்றொரு குழப்பம் வந்தது, திரும்பி கடைக்கார மகளிடம் “அம்மா, இது என்ன இடம்?” அவள் ஏதோ சொல்ல முற்படுவதற்கு முன்பாக பக்கத்தில் இருந்தவள், “இது பாபுகாட், பேருந்தில் வந்தால் ஈடன் கார்டன் ஜண்ட்டா, டூவீலரில் வந்தால் பெட்ரோல் பங்க்“ என்றபடி புகையை உள்ளிழுத்தாள்.

பொதுவாகவே இந்தியா முழுவதும் வாழ்கிற பெண்களின் உடல்மொழி தயக்கம் நிறைந்தது, தெரியாத ஆண்களின் கண்காணிப்பு வளையம் அவர்களைச் சுற்றி எப்போதும் இருக்கும், ஏனெனில் சமூக நெறிமுறைகளைப் பாதுகாக்கிற பெரும்பணியாற்றும் தமது புராதானக் கடமையுணர்ச்சியைக் கட்டிக் காத்தபடி எப்போதும் ஒரு ஆண் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பார். அவர்தான் பெண்களின் அந்தத் தயக்கம் நிறைந்த உடல் மொழிக்குக் காரணமானவர்.

மென்மை, புனிதம், நளினம் என்கிற பெண்கள் மீதான மதிப்பீடுகள் அனைத்துமே ஆண்களின் தேவைகளால் உருவாக்கப்பட்டது, தனக்குத் தேவைப்படுகிற ஒன்றை ஆண் பெண்ணின் மீதான மதிப்பீடாகத் திணிக்கிற மிக நுட்பமான விஷயம்தான் மேலே சொன்ன குறியீடுகள்.

ஆனால் எனக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணிடம் அத்தகைய தயக்கம் உறுதியாக இல்லை, பொதுவெளியில் தேநீர் குடிப்பதற்கே இத்தனை தயக்கம் காட்டுகிற பெண்களின் நடுவே மெட்ரோபாலிட்டன் நகரங்களில் புகைபிடிக்கிற பெண்கள் கூட ஒரு வித குற்றவுணர்வோடு புகைப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன், அதுவும் கூடக் கூட்டமாகவே நின்று புகை பிடிப்பார்கள், தனியாகவும், மிக இயல்பாகவும் புகை பிடிக்கிற பெண்களை அநேகமாக நான் பார்க்கவில்லை.

ஆனால் இந்தப் பெண் தனியாக மட்டுமில்லை, இயல்பாகவும் அழகாகவும் புகை பிடிக்கிறாள், சுற்றி ஆண்கள் இருக்கிறார்களே என்ற மயிரளவும் அவளுக்குக் கவலையில்லை. நான் புகை பிடிப்பதை ஆதரிப்பவனில்லை, புகை பிடிப்பதை நியாயம் செய்பவனில்லை.

ஆனால், பெண்கள் புகை பிடிப்பதை ரசிப்பதற்கான காரணம் வேறு, அது ஒரு உடைப்பு, பெண்ணுடலின் மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கும் பல்லாண்டு கால நெருக்கடிக்கு எதிராக விடப் படுகிற சவால், பெண்ணுடல் மீது திணிக்கப் பட்டிருக்கிற கற்பிதங்களை உடைக்கும் ஒரு தற்காலிக வெடிப்பு அது.

“I don’t bother you” என்கிற ஒரு நுட்பமான எதிர்க்குரல் அது, காலகாலமாக அதிகார வெறி மண்டிக் கிடக்கிற ஆணுக்குப் பிடிக்காத ஒன்றை பெருவெளியில் நின்று நிகழ்த்துகிற ஒரு குட்டிக் கலகம் அது.

ஒரு கேள்வியைத் தூக்கிக் கொண்டு சிலர் வருவார்கள், “என்ன பாஸ், பெரிய பெரிய சாதனைகளை எல்லாம் செய்யும் வாய்ப்பு பெண்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது, நீங்க இப்பப் போயி சிகரட் அடிக்கிறது தான் சாதனைங்கிற மாதிரிப் பேசுறீங்களே, ராக்கெட் ஓட்றாங்க, இதயமாற்று அறுவை சிகிச்சை செய்யுறாங்க, இந்தியாவில் இந்திரா காந்தி இல்லையா? தமிழ்நாட்டில் ஜெயலலிதா இல்லையா?”

பெரும் சாதனைகள் செய்வதற்கு, அதிகாரப் பதவிகளுக்கு வருவதற்கென்றெல்லாம் ஒரு Templete இருக்கிறது, அப்பறம், சாதனைப் பெண்களே கூட பிற்போக்கு அடிப்படைக் கட்டமைப்புக்குள் தானாகவே மாட்டிக் கொண் டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன், தொழில் முறையிலான சாதனைகளுக்கும், இந்த இயல்பான பொது வெளியில் நின்று தனது உடல் மீதான அழுத்தங்களைக் தகர்த்துப் புகையடிக்கிற வெடிப் புக்கும் பின்னால் இருக்கும் அரசியல் மிக முக்கிய மானது.

தேநீர் வந்து விட்டது, 5 ரூபாயில் அற்புதமான தேநீர், மண் கலயத்தில் அதுவும் மாநிலத் தலைநகரில்…..சென்னையிலெல்லாம் 20 ரூபாயை நெருங்கி விட்டார்கள், நாம் பொருளாதாரத்தில் முன்னேறி விட்டோமா? இல்லை, வங்கத்தவர் இன்னும் பிழைக்கத் தெரியாமலிருக்கிறார்களா? பொருளாதார நிபுணர்கள் யாராவது சொல்ல வேண்டும்.

“Indian Oil” இளம்பெண் இன்னும் நினைவிலி ருக்கிறாள், தொலைவில் இருந்தாலும், இனி சந்திக்க முடியாதென்றாலும் அவளிடம் சொல்வேன், “இதே ஸ்டைலோட, இதே கெத்தோட தம்மடி மகளே, ஆனா, கொஞ்சம் Quantityய மட்டும் கம்மி பண்ணிக்க, உடம்புக்கு நல்லதில்ல”. •

Leave A Reply